Marek Biliński – Koncert i spotkanie w Ustce, 4-5 lipca 2008 – RELACJA

Dopiero teraz udało mi się odpowiednio ubrać w słowa to, co ja i Anne przeżyliśmy w ciągu dwóch niezwykłych dni w Ustce.
W relacji, którą znajdziecie poniżej starałem się przedstawić Wam wszystko, co miało tam miejsce i mam nadzieję, że o niczym nie zapomniałem. Zapraszam do lektury, mam nadzieję że nie okaże się nieco przydługa – bo i było o czym pisać :)

4 lipca 2008 – dzień pierwszy

Niewiele brakowało, a całe to wydarzenie przeszłoby mi koło nosa niezauważone – na szczęście Ania wykazała się świetną przytomnością umysłu i odpowiednio wcześnie dała mi znać, co będzie miało miejsce w Ustce tego dnia. A było to zaledwie trzy dni po zakończeniu mini zlotu u mnie w Darłowie, w którym wzięły udział NeeV, angela, soliter i właśnie Anne.

Po wielu perypetiach, o których długo tu pisać dotarłem do Ustki (myślałem, że się spóźnię, koncert miał się zacząć o 19, potem 19:50 aż w końcu pan Marek wystartował o 21:30…ale o tym później) z naręczem specjalnie przygotowanych kart, na których mieliśmy nadzieję zdobyć jakoś autograf artysty (zdjęcie takiej karty w fotkach zamieszczonych poniżej).
Anne na bieżąco informowała mnie, co się dzieje na miejscu, po przyjeździe okazało się, że artysta owszem kręci się w pobliżu sceny (Anne zrobiła nawet kilka fotek), ale akurat gdzieś wsiąkł. Pokrążyliśmy troszkę po okolicy, ale ponieważ nie było po nim śladu – postanowiliśmy coś zjeść, jako że wszyscy byli nieźle wygłodzeni.
Tata Anne został przy barierkach i wypatrywał czy pan Biliński gdzieś się pojawi i to właśnie on przywołał nas energicznym ruchem dokładnie w momencie, kiedy byliśmy w trakcie konsumpcji. :D
Okazało się, że pan Marek jest na parkingu za sceną, w miejscu ogólnie dostępnym i majstruje coś w swoim aucie. Ponieważ wszyscy mieliśmy usta pełne jedzenia, a widok takiej legendy na wyciągnięcie ręki nieco nas zszokował, nie bardzo wiedzieliśmy co zrobić i staliśmy jak dwa słupy soli parę metrów od niego.
Sytuację rozwiązał niezawodny tata Anne, podszedł do muzyka, zamienił parę słów, a nas niemal dosłownie przyholował do niego :)
Ponieważ Anne zaniemówiła z wrażenia, ja starałem się wydusić z siebie coś sensownego. Na słowa „Wita Pana skromna delegacja JeanMichelJarre.pl” muzyk zareagował żywiołowo i z uśmiechem: ”O! No proszę, nie spodziewałem się…”. Zapytaliśmy się, czy mógłby nam coś podpisać, na co on ponownie odpowiedział nam uśmiechem i słowami: „No pewnie, oczywiście. A co tam macie?” i przystąpił do podpisywania kart, których widok ponownie go zaskoczył, ale i usatysfakcjonował chyba, po czym zapozował z nami do kilku wspólnych fotek. W tzw. międzyczasie udzielił nam informacji, że jeśli chcemy, to kawałek dalej można kupić jego płyty, a on na nas poczeka i też je podpisze.
Oczywiście galopem pognaliśmy na stoisko, gdzie ja nabyłem najnowszą płytę „Fire”, a Anne kilka innych, w tym również „Fire”. Artysta cierpliwie czekał w aucie i ochoczo podpisał nam nowo zakupione płytki…a potem zaczęliśmy rozmawiać o tym i owym.
Przy okazji zapytałem o pewną rzecz, która mnie bardzo długo intrygowała – czy jest autorem muzyki do „Matplanety”? Okazało się, że nie i nie wie, dlaczego właśnie jemu się przypisuje ten utwór. Zgodnie stwierdziliśmy, że po prostu ktoś miał podobny styl.
W międzyczasie tata Anne pognał do Słupska po jej Rolanda D-50, którego Marek zgodził się „ochrzcić” po koncercie. Był ogromnie zaskoczony taką prośbą, ale bez wahania powiedział „Tak”.

Zbliżała się pora koncertu. Zdążyliśmy jeszcze zapytać również o jego instrumentarium- powiedział, że na scenie ma min. Moog’a Voyagera, którego teraz używa zamiast Minimooga, moduł Roland-JV1080, oraz klawiaturę Yamaha VL1.
Podczas tej rozmowy dołączył się do nas bardzo sympatyczny człowiek, który od paru lat jeździ za nim po Polsce i jest na wszystkich koncertach. Jemu również pan Marek podpisał płytę.
Niestety, chwilę potem konwersacja urwała się – artystę wezwały obowiązki i musieliśmy się pożegnać, ale nie ostatecznie, bo przecież mieliśmy się spotkać jeszcze po koncercie.
Wciąż nie mogąc uwierzyć w to co nas spotkało, udaliśmy się pod scenę, aby zająć jak najlepsze miejsca, a w międzyczasie kończył się występ zespołu „Abba-Band” – nota bene całkiem niezły.

W końcu na scenie pojawił się Marek Biliński.
W charakterystycznym czarnym skórzanym płaszczu i ciemnych okularach rozpoczął koncert od bardzo znanej „Fontanny Radości”. Trudno opisać to, co działo się w ciągu następnej godziny. Dość powiedzieć, że pan Marek zagrał: Błękitne Nimfy, Dom w Dolinie Mgieł, Gwiezdne Oranżerie (po raz pierwszy w nowej aranżacji koncertowej), Ucieczkę z Tropiku, Wolne Loty, Porachunki Z Bliźniakami, a także sporą część swojej nowej płyty „Fire”. Staliśmy pod samą sceną jak zaczarowani,
Poniżej nagrane przez Anne minutowe fragmenty dwóch kawałków.

 

 

Miło nam było, gdyż praktycznie po każdym utworze, a czasem nawet podczas ich trwania pan Marek często kierował wzrok w miejsce gdzie staliśmy, jakby chciał sprawdzić czy jeszcze tam jesteśmy.;)
Około 22:40 przy huraganie braw wybrzmiały ostatnie akordy i artysta zszedł ze sceny, po czym natychmiast otoczyli go łowcy autografów i zdjęć.
Ponieważ tata Ani już wrócił, poszliśmy za scenę, rozłożyliśmy sprzęt i czekaliśmy. My również podeszliśmy do niego po podpisy na CD, o których zakup poprosili nas telefonicznie znajomi – na nasz widok zareagował z zadowoleniem i słowami: „Witam ponownie, podobało się? Jak było słychać?”.
Wróciliśmy za scenę i czekaliśmy, a on jeszcze rozmawiał z grupą ludzi…po czym nagle im oświadczył: „Przepraszam najmocniej, ale znajomi na mnie czekają” i jakby nigdy nic, pożegnał się ruszył w naszą stronę…Żałujcie, że nie widzieliście naszych min w tym momencie :D
Po chwili Roland Anne był już ochrzczony, następnie pozowaliśmy do wspólnego zdjęcia…i znowu zaczęliśmy rozmawiać.
Muzyk z ciekawością pytał o nasze wrażenia z koncertu, opowiadał za co lubi Moogi (chciał nas nawet zaprosić na scenę żebyśmy mogli zobaczyć jego sprzęt, ale ekipa już go złożyła i nic z tego nie wyszło). Na moją uwagę, że po tym co usłyszałem wg. mnie jest lepszy niż Jarre zareagował słowami: „Tak, już słyszałem takie opinie…coś w tym jest”.
Skomplementowaliśmy min. to, że grał bokiem do publiczności, przez co było widać, że jest to gra live, a nie playbackowe „pajacowanie” przy klawiszach (chociaż „pajacyki” też były :D ).
Tak gawędząc po przyjacielsku nieuchronnie zbliżaliśmy się do momentu, pożegnania. Artysta musiał uciekać do pracy, gdyż był w jury usteckiego festiwalu fajerwerków. Jeszcze tylko ostatnie uprzejmości, uściski rąk i już go nie było…

W tym momencie nawet piękny pokaz sztucznych ogni, który nastąpił niedługo potem był dla nas niczym, żyliśmy tym co nas spotkało.
W drodze do samochodu rozmawialiśmy o tym cały czas, a w rękach ściskaliśmy podpisane skarby - aż ludzie się dziwnie patrzyli :)
Żałowaliśmy tylko, że nie udało się nagrać niczego dla forumowiczów, ale cóż było robić… Pożegnałem Anne, jej tatę i koleżanki, poszedłem do samochodu i wróciłem do domu…nie wiedząc że najlepsze dopiero nadejdzie. Zaczął się 5 lipca 2008…

5 lipca 2008 – dzień drugi

Tego dnia miałem powrócić do Ustki, żeby zobaczyć dwa ostatnie festiwalowe pokazy fajerwerków, a przy okazji spotkać się z Anne i jej tatą – ustaliliśmy to poprzedniego dnia.
Około godz. 18 Anne zadzwoniła do mnie z informacją, że Marek Biliński wciąż jest na miejscu i można go złapać, ot choćby po to żeby nadrobić to co nie udało się dzień wcześniej.
Bez namysłu poleciałem wydrukować jeszcze kilka kart na autografy dla tych znajomych, o których zapomniałem i około 20 byłem już na miejscu.
Spotkałem się z Anne, która stwierdziła, że pan Marek zniknął jej z oczu, ale rozmawiała za nim już i bez problemu będzie można uzyskać podpisy zarówno na kartach jak i płytach.

Pozostało tylko go znaleźć.
Krążyliśmy wśród wielobarwnego tłumu, czas uciekał, a muzyka nie było i nie było…wreszcie całkowitym i zabawnym przypadkiem zlokalizowaliśmy go przy jednym z namiotów piwnych, gdzie miał podpisywać płyty.
Przywitaliśmy się i zaczęło się autografowanie kart oraz płyt. :) Podchodzący ludzie pytali, gdzie można kupić taką kartę, a po usłyszeniu, że to prywatny projekt lekko głupieli ;) A artysta tylko uśmiechał się pod nosem…
Jedną z tych specjalnych kart oddałem pewnemu panu, który bardzo żarliwie o to prosił – jakże mogłem odmówić. ;)
Muzyk otrzymał od nas przypinki Serwisu FrancisRimbert.pl oraz Oxygene – znów pełne zaskoczenie :)

W końcu mieliśmy już wszystko podpisane i wtedy poprosiliśmy o parę słów dla Serwisu JeanMichelJarre.pl. Artysta ochoczo przytaknął i już po chwili przedzieraliśmy się w kierunku bardziej odpowiedniego miejsca – akurat grała grupa rockowa i był ogromny hałas.
Wyszliśmy na tyły sceny gdzie co prawda było ciszej…ale i bardzo ciemno, nic nie byłoby widać – co zresztą stwierdził sam muzyk…w tym momencie serca nam stanęły, myśleliśmy że powie „darujmy sobie, nic z tego nie będzie”…a tutaj kompletne zaskoczenie.
Pan Biliński sam wypatrzył niedaleko ścianę pomalowaną na biało i powiedział, że tam będzie dobrze i wszystko się uda.:) Faktycznie, białe tło spełniło swoje zadanie i po kilku zabawnych próbach wystartowania zaczął się wywiad…a raczej świetne opowiadanie (a pan Marek wcześniej bał się, że nie będzie wiedział co powiedzieć:)), które zmontowane w całości – poniżej.

 

Szkoda, że po 3,5 min skończyło nam się miejsce na karcie pamięci, bo wszystko to mogło trwać o wiele wiele dłużej.
Jednak uzyskaliśmy to, co było naszym celem, udało się :) Spodziewaliśmy się, że po udzieleniu tego mini wywiadu muzyk się z nami pożegna, ale nic takiego. Przez ponad pół godziny staliśmy tam i gawędziliśmy o wszystkim: o muzyce, instrumentach itp.
Po raz kolejny okazało się, że Marek Biliński to niezwykle otwarty i pogodny człowiek.
Trudno było poznać w tym skromnym, niepozornym człowieku legendę polskiej muzyki elektronicznej – zero gwiazdorstwa, kaprysów itp. – po prostu normalny człowiek z którym można pogadać jak równy z równym (chociaż my czuliśmy się trochę „nierówni” mając przed sobą tak świetnego artystę i czasami nas zatykało :) ).
Na koniec wymieniliśmy się wizytówkami, obiecaliśmy sobie pozostawać w kontakcie i odprowadziliśmy Marka do barierek.
Wymieniliśmy się jeszcze kilkoma uwagami i nadszedł czas „ostatecznego” pożegnania – padło wiele ciepłych słów, uścisnęliśmy sobie ręce i artysta odszedł w kierunku bliżej nam nieznanym ;)

Krótko po tym nastąpił finalny pokaz sztucznych ogni, które okazały się jeszcze lepsze niż dnia poprzedniego, ale nas po takim spotkaniu mało szczerze mówiąc wzruszały:)
Ponieważ Marek był w festiwalowym jury, miał znaleźć się w gronie wręczających nagrody, była więc okazja żeby go jeszcze zobaczyć i zrobić kilka fotek. Staliśmy tuż pod sceną, na której grał zespół coverujący stare dobre rockandrollowe przeboje.
Po pewnym czasie zauważyliśmy, że Marek kręci się za sceną i też ogląda pokaz. W pewnym momencie – ku naszemu całkowitemu zaskoczeniu – dostrzegł nas w tłumie i pomachał, na co my odpowiedzieliśmy tym samym. Mały gest a cieszy, kolejny dowód na to, jakim świetnym jest człowiekiem.
Jakiś czas potem nastąpiło owo wręczenie nagród, trochę blabla od oficjeli (w tym czasie na scenie stały instrumenty zespołu, który miał akurat przerwę – był tam też pewien dość stary klawisz który Marek oglądał z zaciekawieniem, pewnie specjalnie stanął obok niego ;) ) i koniec.
Udało nam się jeszcze przepchnąć na tył sceny i złapać Marka, gdy szedł w gronie bardzo oficjalnych oficjeli – dostrzegł nas, podszedł (ku ogromnemu zdziwieniu tych „oficjalnych”), zamieniliśmy jeszcze kilka słów, pożegnaliśmy się po raz wtóry i artysta odszedł w kierunku miasta…a my wciąż nie wierząc w to co przeżyliśmy, zebraliśmy swoje graty, pogadaliśmy jeszcze trochę, po czym i tutaj nadszedł czas pożegnań.
Jeszcze tylko umówiliśmy się na dzień następny – miałem przyjechać do Anne do Słupska – w celu przejrzenia nagranego materiału, zdjęć itp.
Tak też było.

Dziś mija tydzień od koncertu, a my ciągle mamy go w pamięci…Mamy nadzieję, że zarówno dzięki zdjęciom, jak i niniejszej relacji oraz filmikom też będziecie mogli przeżyć chociaż kawałek tego, co nam się przytrafiło 4 i 5 lipca 2008 roku.

AquariusPL & Anne

red. – NeeV

Oficjalna strona Marka Bilińskiego www.bilinski.pl

Kolejnym el-muzykiem, który udzielił wywiadu naszemu Serwisowi jest Władysław Gudonis Komendarek

Instrumentalista i kompozytor muzyki elektronicznej. W latach 1973-1983 członek legendarnej grupy EXODUS. Jest stale aktywny muzycznie, tworzy m. in. ilustracje muzyczne do filmów i przedstawień teatralnych. Koncertuje w kraju i za granicą, zaskakując swych słuchaczy wciąż nowymi, świeżymi pomysłami.

 

 

Niezależny buntownik...

JMJ.pl - Dziś jest Pan obok Marka Bilińskiego uważany za jednego z pionierów polskiej muzyki elektronicznej. Czy nie uważa Pan, że kiedyś muzyka elektroniczna była bardziej promowana niż dzisiaj (chodzi głównie o obecność el-muzyki w mediach)?

W.K.- Tak, muzyka elektroniczna była kiedyś bardziej w mediach promowana, mam tu na myśli media publiczne, a dokładnie "Trójkę". 17-ego marca 2002 roku muzyka El z tej radiostacji zniknęła. Została co prawda później przywrócona, ale dostała taki czas antenowy, jakby jej w ogóle nie było (od drugiej do czwartej w nocy i to raz na miesiąc, w drugim tygodniu każdego miesiąca, z poniedziałku na wtorek). Audycja J. Kordowicza i prowadzący mieli w sobie to „coś”. Ludzie, którzy chcieli grać, mieli jakiś doping do pracy. Słuchali konkurencji, wyciągali wnioski i dzięki temu muzyka się rozwijała. Muzyczną listę Top-tlen ustalali sami słuchacze i nikt więcej. W sprawie audycji Kordowicza złożyłem wraz z kilkoma kolegami (wśród nich był m.in. Czesław Niemen) protest z podpisami do Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, ale niestety nic to nie pomogło i dalej jest tak jak jest.

JMJ.pl - Przed laty był pan członkiem legendarnej już grupy Exodus, która grała rocka progresywnego. Co skłoniło Pana do odejścia od rocka w kierunku muzyki elektronicznej, tak odmiennej od tego, co robił Pan w Exodusie?

W.K.- Do odejścia od rocka progresywnego do elektroniki skłoniła mnie dostępna bateria instrumentów i ich możliwości. W zespole te możliwości nie były w pełni wykorzystywane, bo grało 5 osób i każdy tylko na swoim instrumencie.

JMJ.pl - Każdy kto słuchał audycji Jerzego Kordowicza w radiowej "Trójce" z pewnością zna utwór "35 śmietnik atomowy". Dziś nie sposób wyobrazić sobie Pana koncertu bez tego utworu. Czy komponując go, spodziewał się Pan, że odniesie on taki sukces?

W.K.- Że odniesie taki sukces na liście top-tlen nigdy. Nie przypuszczałem, że utwór zrobiony od serca może wejść do czołówki listy. Kiedy usłyszałem podsumowanie tej listy, był to dla mnie szok, pozytywny szok. Stworzyłem ten utwór w jedną noc, głównie na instrumencie Ensoniq-vfx-sd i bardzo dziękuję słuchaczom, że docenili tę robotę od serca. Utwór ten miał pierwotnie 20 minut. Niestety pierwowzórzostał przez pomyłkę skasowany - żałuję, że nie mam oryginału, a tylko zgrane różnej długości wersje. Ostatnio grałem go w warszawskim klubie „No Mercy” w towarzystwie delikatnej, tajemniczej perkusji, dzięki czemu nabrał zupełnie innego wymiaru.

JMJ.pl - Od płyty "Zeta Reticuli 4" obserwujemy zwrot w kierunku techno, ale już na płycie "Syndrom Cywilizacji" widać powrót do elektronicznych korzeni. Czy był to jednorazowy eksperyment, czy jeszcze kiedyś wkroczy Pan na ścieżkę techno, lub będzie poszukiwał dźwięków w innych stylach muzycznych?

W.K.- A ja powiem, że jestem buntownikiem dźwiękowym i nie zamierzam wracać do klasyki, co nie oznacza, że czasami tego jeszcze nie zrobię. Mam mnóstwo utworów skomponowanych w latach 80'-90' i stopniowo będą one wydawane. Lubię bardzo twarde brzmienia, kocham gitary, to zostało we mnie z korzeni progresywnego rocka.

JMJ.pl - Jak ocenia Pan kondycję polskiego rynku muzycznego i obecność na nim rodzimej elektroniki?

W.K.- Kondycja polskiego rynku muzycznego będzie się poprawiać wtedy, kiedy wartościowe nagrania będą się pojawiać w mediach - przede wszystkim publicznych, a audycje o elektronice nie będą emitowane w nocy, tylko w biały dzień, jak to było kiedyś. Jeśli sytuacja się nie poprawi, ludzie będą tracić moc tworzenia i będą się zniechęcać . Dlaczego o tym mówię? Ja jestem twardy i tak czy owak będę robił to co robię i nawet na milimetr nie ustąpię z rozpoczętej drogi. Jestem niezależny i bardzo dobrze się z tym czuję. Ale inni nie są. O rozwoju muzyki elektronicznej nie będziemy mogli mówić, jeśli nie będzie wsparcia ze strony mediów. W tej chwili słuchacze są skazani na „dzikość” w odbiorze i są kompletnie nieprzygotowani do słuchania. Nigdy taka muzyka, jaką prezentują Tangerine Dream, Kraftwerk czy Klaus Schulze nie stałaby się tak popularna, gdyby nie została spopularyzowana przez media. To trzeba słuchaczom podawać codziennie jak obiad, a nie zastanawiać się, czy to przejdzie, co powie szef radiostacji itp. Kilku moich kolegów wyleciało ze stacji radiowych tylko dlatego, że mieli własne - niestety inne niż szefostwo- wizje audycji dotyczących tego gatunku muzycznego.

 

 

JMJ.pl - Wspomniana już płyta "Zeta Reticuli 4" była jedną z niewielu Pańskich płyt dostępną w sklepach, i to zarówno w tych muzycznych, jak i w najzwyklejszych hipermarketach. Promocja płyty i jej dostępność była bardzo przyzwoita. Późniejszy "Manipulator" już nie był tak dobrze wypromowany. Czy pomyślał Pan o współpracy z wydawcą "Zety..." przy okazji innych płyt?

W.K.- Ogólnie trzeba powiedzieć, że faktycznie "Zeta Reticuli 4" była wszędzie w Polsce dostępna, ale jeszcze daleko było do promocji zawodowej. Przykładem jest choćby to, że kiedy wychodziły moje płyty, ja nigdy nie zagrałem koncertu promującego dany materiał. Jeśli zaś chodzi o firmę, która wydała tę płytę, to tak myślałem o wznowieniu współpracy po jakichś dwóch latach. Próbowałem wydać w tej firmie jeszcze coś, ale z przyczyn ode mnie niezależnych nic z tego nie wyszło. Jeśli chodzi o płytę „Manipulator”, to jej w ogóle nie było w sklepach. Próbowałem nawet za własne pieniądze wykupić tę płytę od firmy i dawać w komis w sklepach, ale powiedziano mi, że będą rozmawiać jedynie z wydawcą. Pamiętam, że wtedy sobie pomyślałem: gdzie ja jestem, czy dalej w czasach realnego socjalizmu, że nadal nic nie można zrobić?

JMJ.pl - Czy podczas nagrywania swoich płyt myślał Pan o współpracy z innymi el-muzykami, polskimi lub zagranicznymi? Gdyby trafiła się taka okazja, jakiego elektronika lub innego muzyka widziałby Pan u swojego boku?

W.K.- Nigdy nie myślałem o współpracy z innymi artystami przy pracy nad płytą, ale to jest możliwe, dlaczego nie. Przecież czasem gram w trio i z bębnami i jest to coś innego, ale można również zagrać w trzy osoby na syntezatorach. Ogólnie lubię jam sessions, bo to jest dobra szkoła jazdy, ale nie każdy artysta jest do tego przygotowany. Na pewno wziąłbym do współpracy takiego elektronika, który się nie boi tworzyć muzyki w czasie rzeczywistym i grać na żywo. I wtedy nieważne, czy to będzie Polak, czy Afrykańczyk.

JMJ.pl - Wiemy, że współpracował Pan już m.in. z Michałem Lorencem (taki opis widnieje na płytach Lorenca), na czym ta współpraca polegała?

W.K.- Ta współpraca z Michałem Lorencem polegała na tym, że Lorenc mi pokazywał scenę obrazową, a ja do niej - przy pierwszym podejściu i bez żadnych poprawek - nagrywałem w studiu na Myśliwieckiej w Warszawie muzykę. I to był mój pomysł muzyczny, a Lorenc się pod tym tylko podpisywał jako kompozytor. Przy czwartym odcinku się zorientowałem, że jestem robiony w konia, więc powiedziałem mu, że nie mam już żadnych pomysłów na muzykę i żeby on coś zaproponował. No i owszem, zaproponował - „zerżnięcie” harmonii z utworu amerykańskiego zespołu „Supertramp”. Ja przepisałem akordy, później do tego podkładu improwizację dośpiewał Staszek Sojka i dodano jakiegoś skrzypka od M. Rodowicz. I tak powstawały pseudo-kompozycje M. Lorenca.

JMJ.pl - Czy jest jakaś szansa na reedycje Pana starszych płyt i wydanie na płytach CD materiałów, które dotychczas pojawiły się tylko na płytach analogowych lub kasetach np. "Hibernacja" czy "Kupcy Czasu"?

W.K.- Tak, taka szansa na wydanie na CD moich płyt analogowych i nagrań niepublikowanych istnieje, ale poczekajmy co czas pokaże. Na razie sprzedaję je przez internet na płytach CD-R.

.pl - Swoje koncerty daje Pan najczęściej w klubach, nie w plenerach. Woli pan kameralną atmosferę klubową czy grę na otwartej przestrzeni? Dlaczego?

W.K.- Zdecydowanie wolę koncerty na otwartej przestrzeni. Dlaczego? Bo się tego nie boję i lepiej się czuję w plenerze. Im więcej jest ludzi, tym bardziej żywiołowo gram. A na razie gram w klubach, bo tam akurat jestem zapraszany.

 

 

JMJ.pl - Jakie są Pana plany koncertowe na 2008? Jest jakaś szansa usłyszeć Pana np. w Trójmieście?

W.K.- Bardzo lubię Trójmiasto i grać tam też lubię. Byłem tam jakiś czas, ale krótko i przez dwa lata zagrałem tam kilka razy. Teraz nie wiem, kiedy zagram znów. Jak mnie zaproszą, to zawsze chętnie.

JMJ.pl - Kiedy ukaże się nowa płyta, czy będzie ona raczej w Pana starym dobrym stylu, czy planuje Pan zaskoczyć słuchaczy jakimś muzycznym eksperymentem? Uchyli Pan rąbka tajemnicy?

W.K.- Jaką płytą będzie ta najnowsza, trudno mi powiedzieć. Raczej nie zamierzam wracać do korzeni elektroniki, ale - tak jak w poprzednim pytaniu powiedziałem - możliwe, że czasami będę robił wyjątki.

JMJ.pl - Jakiej muzyki słucha Pan na co dzień? Czy jakieś utwory stanowią inspirację w Pana pracy twórczej?

W.K.- Na co dzień słucham przeważnie dobrego, nowoczesnego, na dzień dzisiejszy progresywnego rocka, ale robię to dość rzadko, a to dlatego, że pracuję nad brzmieniami i programowaniem nowych, niepowtarzalnych barw, a to zabiera dużo czasu, nawet jeśli instrument mam opanowany. Największą chyba inspiracją jest dla mnie oryginalna muzyka ludowa z całego świata, ale to nie jest reguła.

JMJ.pl - Gdyby nie był Pan muzykiem, to kim?

W.K.- Gdybym nie był muzykiem to może lotnikiem - i latałbym w obłokach lub może podróżował statkiem kosmicznym.

JMJ.pl - Czy ma Pan jakiś swój niedościgniony wzór jak chodzi o muzyków elektronicznych?

W.K.- Jeśli chodzi o artystów elektronicznych, to na pewno cenię takich, którzy okazują wiele emocji na koncertach i jest takich nazwisk kilka. Są to przeważnie nazwiska klawiszowców z grup grających progresywnego rocka jak np. R. Lejkmen czy Banks z Genesis itd. To są ludzie, którzy mają doskonale opanowane instrumenty, ale niestety można powiedzieć, że zatrzymali się w czasie. Wirtuozeria jeszcze o niczym nie świadczy, przy tworzeniu muzyki trzeba umieć zmieniać poglądy.

JMJ.pl - Co myśli Pan o powszechnej dziś praktycznie dostępności środków umożliwiających nagrywanie muzyki nazwijmy to elektronicznej? Każdy chętny muzyk amator może sobie kupić niemal za grosze klawiaturę midi, kartę muzyczną do komputera (często z dołączanym programowym sekwencerem, do tego masa darmowych instrumentów i efektów VST w internecie) i próbować swoich sił w nagrywaniu, komponowaniu, masteringowaniu... Czy według Pana może to mieć i jaki - jeśli w ogóle - wpływ na dalszy rozwój muzyki elektronicznej? Czy Pana zdaniem takie produkcje czysto komputerowe, na wirtualnych syntezatorach i sekwencerach, można jeszcze nazywać muzyką elektroniczną?

W.K.- Takie produkcje na wirtualnych syntezatorach też mają sens, ale rozpatrujemy pojęcie tylko twórcze. Uważam, że jak jest dobrze w głowie ułożone, to można też dobre rzeczy tworzyć.

 

 

JMJ.pl - Czy obserwuje Pan poczynania polskich, młodych el-muzyków? Sądzi Pan, że w dzisiejszych czasach jest im łatwiej czy trudniej wystartować?

W.K.- Dziś zdecydowanie takim artystom trudniej jest wystartować. Dlaczego? A dlatego, że tu dużą rolę odgrywa pomysł na muzykę i oryginalność, ale nie zawsze idzie to w parze z dostępnym na rynku sprzętem.

JMJ.pl - Jakich rad udzieliłby Pan początkującym muzykom?

W.K.- Hmm...jakich rad bym udzielił - przede wszystkim najpierw praca z jakimś zespołem, gdzie muzycy uczą się dyscypliny i pracy w grupie. Po drugie, liczy się duża wyobraźnia muzyczna, ale to już trzeba mieć wrodzone.

JMJ.pl - Nie samą pracą człowiek żyje. Co Pan robi, kiedy nie zajmuje się muzyką?

W.K.- Kiedy nie zajmuję się muzyką, lubię studiować historię świata, ale niestety mam na to mało czasu.

JMJ.pl - Czego można życzyć Władysławowi Komendarkowi?

W.K.- Czego można mi życzyć… Może żebym wreszcie nie musiał wydawać własnych płyt sam.

JMJ.pl - I na koniec - słowo dla Serwisu JeanMichelJarre.pl

W.K.- Nie ma możliwości rozwoju muzyki elektronicznej, dopóki zdecydowanie nie poprawi się jej medialności.

Dziękujemy Panu Władysławowi za czas poświęcony OFC JeanMichelJarre.pl

Autorami fotografii są: Łukasz Majewski, Tomek Wątor, Piotr Sułkowski, Karol Pruski.

współpraca - MusicAnonym

Red. - NeeV